آوا و نوا

آوا و نوا

به نظر میرسد؛ صداي خوب دو جزء دارد: آوا و نوا.

آوا معرف قابليتي است كه در خواننده به وجود میآید. نوا معرف قابليتي است كه خواننده آن را به وجود میآورد. ازاینرو میتوان گفت؛ آوا متعلق به زمان خواننده و ممكن است با او پايان پذيرد و نوا متعلق به كهن پيشينه اجداد ما است كه با خواننده پايان نمیپذیرد و رو به تزايد و همافزایی دارد.

ما با گوش دادن به موسيقي خوب نواي اصيل كهن پيشينه اجدادمان را باز شناسايي میکنیم، درحالیکه در عمق فهم اصالت كهن آن مستغرق میشویم، از بطن آن نواي شورانگيز، فهم نوستالژیک گذشتههای دور را به دست میآوریم. در اين صورت ما سايه گذشتههای ناپيداي خود را مبهم و اما عميق فهم میکنیم.

از اين منظر به نظر میرسد، بوف كور صادق هدايت شعري منظم است كه توسط قابليتي كه او آن را به وجود آورده است به نواي کهنالگوی پيشينه اجداد ما تبدیلشده است.

(حمید ژیان پور)